“Həmişə deyərdi ki, inciməyin, mən kamanı sizdən çox sevirəm, ilk övladım odur” — Habil Əliyevin qızı ilə MÜSAHİBƏ

Demokrat.az böyük sənətkarımız, xalq artisti, “Şöhrət” və “İstiqlal” ordenli sənətkar, kamançanı dərindən duyan, ifa edən, musiqi tariximizə öz üslubu ilə həkk olunan Habil Əliyevin həyat və yaradıcılığı barədə onun qızı Vəfa Əliyeva ilə həmsöhbət olub.

Sənətkarın 2-ci övladı Vəfa xanım söhbətə elə atası, onun xarakteri, sənətdə və ailədə necə bir insan olması ilə başladı:

“Biz ailədə 3 qız, bir oğlan olmuşuq. Atamı bilirsiniz, həddən artıq ciddi bir insan idi, ailədə onun ciddiliyi o qədər idi ki, onunla üz-üzə gəlməkdən belə qorxardıq. İlin 3 ayını biz onu görərdik, 9 ayının çöldə, xaricdə olurdu. 3 ay müddətində də bizi görəndə dərsimizlə maraqlanardı, tabellər gəlib onun qarşısına qoyulardı, onun qarşısında sanki imtahan verərdik. Mənim atam hansı sənətə yiyələnmiş olsaydı o kamanda tutduğu o mövqeyini bütün sahələrdə tutacaqdı. Bu ona verilmişdi. Kamanını çox sevirdi sözsüz ki. Həmişə deyərdi ki, inciməyin, mən onu sizdən çox sevirəm, ilk övladım odur. Çünki o olmasaydı, siz olmazdınız. Deyirdi ki, 5 övladım var, böyük övladım kamandır”. Vəfa xanım deyir ki, atası xüsusilə qızlarının həkimlik peşəsinə yiyələnməyini istəyib. Çünki bu özünün də həyata keçməyən arzusu, istəyi olub.

“İlk gündən hər zaman bizə deyərdi ki, mən çox kasıb ailədə böyüdüm, məni oxutmağa imkan olmadı, vaxtından tez ailə saxladım, mən həkim olmaq istəyirdim, ola bilmədim. Arzumdur ki, övladlarım, ən azından qızlarım həkim olsun. Biz onun bu arzusunu yerinə yetirdik, üç bacıyıq, üçümüz də həkimik. Sənətimizlə məşğuluq, çalışırıq ki, işimizə, sənətimizə layiq davranaq, onu layiq yerinə yetirək. O qədər o bizdə həkimlik sənətini aşılamışdı ki, başqa sənət düşünə bilmirdik. Hazırda dövlətimizin səhiyyədə etdiyi islahatların əsasında yüksək xidmət durur. Mən hər gün o günə alqış, dua edirəm ki, bugünkü nailiyyətlərimi atama borcluyam. Bu gün nailiyyətlərimlə sevindiyim halda, ilk növbədə, atam düşür yadıma”.

Onu da deyək ki, Habil Əliyevin kamançası bu gün nəvəsi Bəhruz Məmmədovdadır.

“Uşaqlıqdan musiqiyə həvəsim olub hər zaman. Valideynlərimə dedim ki, bəlkə mən də musiqi alətində, kamançada çalım. Babamla məsləhətləşdim, dedi ki, bala kamança elə bir alətdir ki, səni yarı yolda qoya bilər, amma skripkada çala bilərsən. Nənəm bilirdi ki, babamın kamançasına çox marağım var. Rəhmətə gedəndən bir neçə il sonra, dedi ki, Bəhruz bilirəm kamançaya marağın var, bunu mən sənə hədiyyə edirəm.

“Gənc yaşlarımızda atamın o dərəcədə zarafatcıl olduğunu hiss etməmişdik. Ailə qurduqdan sonra övladlarımız oldu, sonra ailədə olan zarafatları daha çox eşitməyə başladıq. İnsanlar arasında, el arasında daha çox eşidirdik bunu. Amma yaşlandıqca tamam dəyişdi, artıq bizlə çox zarafat edirdi. Çox istəyirdi yanında övladlarını, nəvələrini. Nəticələrini çox sevirdi, hətta nəticəsinə öz adını verdi” - deyə, Vəfa Əliyeva ötən günləri yada salır. O, atasının son günlərini belə xatırlayır:

“Mən müqavilə ilə ailəmlə birlikdə neçə il xaricdə yaşadım, artıq son illərdə atamla danışanda hiss edirdim ki, kövrəlir, bizi də yanında görmək istəyir. Belə qərara gəldim ki, artıq mən qayıdacam, gedib sənətimi, işimi öz ölkəmdə davam edəcəm. Amma artıq yaşlanmışdı. Nə yaxşı ki, gəldim, heç olmasa bir il, il yarım mən onunla birlikdə oldum. Son günlərində heç o yatağa düşmədi, çox az müddət, 20-15 gün oldu xəstələndi. Klinikaya yerləşdirdik onu, dedi ki, məni evə aparın. Çox razı getdi həyatdan, onu sevindirirdi ki, dövləti ona belə diqqət göstərir. Ölüm ayağında idi, deyirdi ki,mənim təşəkkürümü çatdırın dövlət başçısına qayğıya görə. Elə bir an, elə bir dəqiqə yoxdur ki, biz onu unudaq. Ailəsi uşaqlar bir yerə toplaşırıq, mütləq ilk söhbətimiz atamızdan olur. Onu unutduğum bir dəqiqəni düşünmürəm. Atamızın yeri çox görünür. Birdən adam düşünür möcüzə olsun bir də görək ki,içəri girir. Dərdimiz, sözümüz onunla idi.inanırsız vaxt olurdu ki, problemli işlə bağlı gəlirdik onlara, oturub söhbət edib rahatlayırdıq, ordan çıxanda quş kimi uçurdum. Çox ehtiyacım var, bəzi vaxt deyirdim ki, kaş yaşasaydı. Çox darıxıram”.

Gülçin Qorxmaz Demokrat.az